Όταν ήρθε η ώρα και αρχίσαν να βγαίνουν τα αποτελέσματα στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές, δε μπορούσα να το πιστέψω. Νωρίτερα εκείνη την ημέρα είχα πάει σ’ένα σεμινάριο, και έβλεπες τον καημένο εκφωνητή να προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του κόσμου ενώ όσοι είχαν φορητούς διαβάζαν συνέχεια τα πρώτα exit polls (στην Αμερική δεν απαγορεύεται να ακούγονται πριν να κλείσουν οι κάλπες), και όσοι ήταν κοντά τους προσπαθούσαν να κρυφοκοιτάξουν και αυτοί τα αποτελέσματα. Οι ψίθυροι πάντως ξεφύγανε, πως οι δημοκρατικοί νικούσανε.
Και μετά, χαρούμενοι και εφησυχασμένοι, πήγαμε το βράδυ να δούμε τα τελικά αποτελέσματα. Και αρχίσαμε, κόκκινο εδώ, κόκκινο εκεί, σε μέρη που έλεγες πως δε θα συνέβαινε. Εν τέλη το αποτέλεσμα δεν ήταν τόσο τραγικό. Η ΝΔ ας πούμε νίκησε πολύ πιο σθεναρά από τον Bush. Αλλά και πάλι νίκησε, και με αρκετή διαφορά ώστε να μην τίθεται συζήτηση για challenges και τέτοιες ιστορίες.
Εμένα δε μου άρεσε το αποτέλεσμα από την αρχή. Και επειδή δεν ήθελα να το πιστέψω, αλλά και επειδή είχα δει δυο-τρεις βδομάδες πιο πριν ένα σεμινάριο από… έναν τυπά στο Stanford Computer Science, δε θυμάμαι το όνομα του τώρα και το Gmail δεν βγάζει κανένα αποτέλεσμα. Τέλος πάντων, ο τυπάς ήταν tenured professor, expert σε ασφάλεια συστημάτων, robust programs, και κάτι τέτοια. Είχε αρχίσει λοιπόν αυτός ένα NGO (non-governmental organization) για τα αυτόματα εκλογικά συστήματα. Βλέπετε, αυτές ήταν οι πρώτες εκλογές όπου χρησιμοποιηθήκαν υπολογιστές για να ψηφήσει ο κόσμος. Όχι παντού, για την ακρίβεια η κάθε πολιτεία μπορεί να διαλέξει η ίδια το σύστημα της (για την ακρίβεια το κάθε county). Αλλά και στο Οχάϊο και στην Φλόριντα είχαν τέτοια συστήματα. Ο τυπάς βασικά παραπονιόταν για πόσο απαράδεκτα ήταν αυτά τα συστήματα. Ουσιαστικά, τα ενέκρινε μόνο μια ιδιωτική εταιρία, της οποίας τα reports στο κοινοβούλιο ήταν απόρρητα, και δεν γίνεται να τα διαβάσει κανείς. Κοινώς αυτά τα συστήματα μπορεί να ήταν τρομερά και απίστευτα χάλια, μέχρι και να’χαν διάπλατα back doors.
Τέλος πάντων, ας μην ξεπέσουμε σε conspiracy theories. (Αν και, με αυτή τη κυβέρνηση, μάλλον θα έπρεπε.) Υπήρχαν και άλλα τρομερά προβλήματα. Έχω ακούσει και στην Ελλάδα για προβλήματα με πολύ κόσμο και τα λοιπά, αλλά στην Αμερική δεν είναι μόνο απαράδεκτα τα προβλήματα, με ουρές των πέντε ή έξι ωρών, μα συμβαίνουν και συστηματικά. Και μην αρχίσουμε για το πόσες μ******* παίζονται στο τι καθιστά καλές ψήφους και τα διάφορα μαγειρέματα όταν τις μετράνε. (Όπως είπε αυτός ο καθηγητής του Stanford, για να δείξει πόσο ηλίθια ήταν η αντιμετώπιση των επισήμων στα καινούργια, ηλεκτρονικά συστήματα, του λέγανε λέει ότι “το ξαναρωτάς ποιό ήταν το αποτέλεσμα και σου δείνει πάντα το ίδιο νούμερο!”, λες και αυτό ήταν καλο. Είναι, μα μόνο αν το πέτυχε τη πρώτη φορά.)
Για λίγο γρήγορο παρόμοιο από κάποιον που μπορεί και να ψηφήσει το 2008, πηγαίντε εδώ, ή αν θέλετε μόνο τη σούμα εδώ.
0 Responses to “Μας κοροϊδεύουν”